Vrijdag 9 december 2011 - Iran

Prof. dr. Johan ter Haar spreekt vandaag over Iran. Hij is emeritus hoogleraar in de taal en cultuur van Iran vanaf de komst van de Islam. Zijn specialisatie is de mystieke Islam (soefisme) en de sji’itische Islam. Ook heeft hij een grammatica van het Perzisch geschreven en een van de meest populaire romans uit het moderne Iran, van de hand van Simin Danesjwar, in het Nederlands vertaald, Het offer (Amsterdam 1995).

DE ISLAMITISCHE REPUBLIEK IRAN :  VRIEND OF VIJAND?

Vanaf het begin, nu bijna 34 jaar geleden, is de Islamitische Republiek Iran er telkens weer in geslaagd de voorpagina van de westerse kranten te halen en een prominent onderdeel te vormen van radio- en Tv-journaal. Zelden ging het daarbij om positief nieuws. Vandaar dat deze republiek in de ogen van veel mensen –misschien zelfs wel van de meeste mensen- in het Westen het imago heeft gekregen van een uiterst bedenkelijke, om niet te zeggen gevaarlijke staat, die met het nodige wantrouwen tegemoet getreden moet worden, om over meer drastische maatregelen nog maar te zwijgen.

In mijn lezing ga ik in op de vraag of, en zo ja, in hoeverre dit wantrouwen gerechtvaardigd is. De vraag dus hoe bang wij eigenlijk moeten zijn voor de Islamitische Republiek Iran. Eerst zal ik kort ingaan op het ontstaan van de Islamitische Republiek en op de geschiedenis ervan tot nu toe. Daarna zal ik de huidige situatie in Iran beschrijven en ingaan op vragen als ‘Wie zijn op dit ogenblik de belangrijkste personen en instanties in de Islamitische Republiek Iran?’en ‘Hoe democratisch is het bewind?’ Vervolgens zal de vraag naar de relatie tussen Iran en het Westen aan de orde komen. Hierbij zullen onderwerpen de revue passeren, die in hoge mate verantwoordelijk zijn voor het negatieve imago van Iran, zoals de onverzoenlijke houding van Iran ten opzichte van Israel, de steun van Iran aan diverse bewegingen die volgens het westen terroristische bewegingen zijn, de westerse vrees dat Iran de kernenergie niet alleen voor vreedzame doeleinden zal gebruiken, en de vraag of de mensenrechten in Iran wel worden nageleefd.